Μηνύματα φωτός

-Ευτυχισμένος αυτός που γνωρίζει,τι είναι αγάπη προς τον Χριστό και περιφρονεί τον εαυτόν του χάριν αυτής της αγάπης.
-Αγάπησε ψυχή ολόθερμα τον Ιησού.Αυτόν να θεωρείς φίλο σου,Αυτόν,που έστω και αν όλοι σε εγκαταλείψουν,δεν θα σε αφήσει ποτέ,ούτε θα επιτρέψει να καταστραφείς.
-Αν σε κάθε σου ανάγκη επικαλείσαι τον Ιησού,θα Τον έχεις πάντοτε κοντά σου.Αν ο Χριστός είναι μαζί σου,κανείς εχθρός δεν μπορεί να σε βλάψει.
-Να είσαι ταπεινός και ειρηνικός και ο Ιησούς θα είναι μαζί σου
-Να είσαι ευσεβής και πράος και ο Ιησούς θα είναι μαζί σου.
-Κάνε τον Ιησού βασιλιά της καρδιάς σου και θα είσαι πάντα ευτυχισμένος.

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Για να γίνουμε ψαράδες του Θεού


Το Ευαγγέλιο σήμερα μας μιλάει για μια πολύ όμορφη ιστορία, για ένα ωραίο γεγονός που συνέβηκε στην ζωή των Αποστόλων και του Χριστού.
Λέει το εξής: Στεκόταν ο Ιησούς κοντά στη λίμνη της Γεννησαρέτ. Του άρεσε πάντα του Χριστού να περπατά κοντά στην λιμνοθάλασσα της Γεννησαρέτ. Εκεί ήταν δυο πλοία. Όλη τη νύχτα ο Πέτρος με τους συντρόφους του είχαν πάει για ψάρεμα, δεν έπιασαν όμως τίποτα και ήταν πολύ στεναχωρημένοι. Μάζευαν τα δίχτυα, τα έπλυναν και τα έφτιαξαν για την επομένη φορά.
Τότε ο Ιησούς μπαίνει μέσα σ’ ένα από τα δυο αυτά πλοία. Το πλοίο αυτό ανήκε στον Σίμωνα, στον μετέπειτα Απόστολο Πέτρο. Του είπε τότε ο Ιησούς του Πέτρου να βάλει λίγο πιο μέσα τη βάρκα του και έτσι από εκεί δίδασκε όλους τους όχλους που ήταν στην παραλία και Τον άκουγαν με προσοχή. Όταν σταμάτησε να διδάσκει, λέει

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

"ΤΡΟΜΕΡΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ"


ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΤΕΙ 

  


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ

Ο ΜΩΑΜΕΘ ΟΤΑΝ ΚΑΤΕΚΤΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΡΩΤΗΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΟΦΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΝΑ ΤΟΥ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ..
ΤΟΥΣ ΛΕΓΕΙ: 
"ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΒΛΕΠΩ ΜΙΑ ΠΑΛΑΜΗ ΜΕ 5 ΔΑΚΤΥΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ 
ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ...
ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ;
ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΕΞΗΓΗΣΗ; "

ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ, Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ, ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΓΕΙ:
"ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΑΤΕ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ ΚΑΛΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΝΑ ΗΤΑΝΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ, ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΕΠΑΙΡΝΕΣ " ...
ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΕΙΧΕ ΠΕΣΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ...

ΡΩΤΑΕΙ Ο ΜΩΑΜΕΘ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ:
"ΓΙΑ ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΩΡΑ, ΠΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΚΑΘΙΣΟΥΜΕ ΕΔΩ;"

ΑΠΑΝΤΑΕΙ Ο ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ:
"ΕΝ 5-5 - ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ" ...

ΔΗΛΑΔΗ 555 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ, 
ΔΗΛΑΔΗ (1453 + 555 = 2008) ...
ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΡΩΤΗΣΕ Ο ΜΩΑΜΕΘ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΕΙΧΑΝ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ...
ΕΙΧΑΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΒΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΕΠΕΛΘΕΙ ΗΡΕΜΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ...
ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΕ Ο ΤΟΥΡΚΟΣ::

ΔΗΛΑΔΗ 2008 + 7 = 2015 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

7 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ .......

ΔΗΛΑΔΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2015 Η ΠΟΛΗ ΘΑ

 ΓΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ  !!!


+++

πηγήanargyros61.blogspot

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Αληθινή-συγκλονιστική ιστορία ! Επί δυο χρόνια δεν έκλαιγε το μωρό!


Η Ελένη ζούσε στο Καρπενήσι και είχε παντρευτεί έναν πολύ σκληρό ανδρα, ο οποίος την χτυπούσε για το παραμικρό, όπως χτυπούν τα παιδιά την μπάλα στο γήπεδο.

Τα βάσανα της ζωής την έκαναν να υπηρετεί στη Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας κάθε Δεκαπενταύγουστο.

Διηγείτο η ίδια: Μία περίοδο δούλευα παραδουλεύτρα σε ένα γιατρό, που ήταν καλοπληρωτής αλλά και πολύ σκληρός σαν τον άνδρα μου. Μία μέρα πήρα τον κάδο των σκουπιδιών για να πάω να τα πετάξω και ξαφνικά άκουσα ενα κλαυθμύρισμα. 
Φθάνοντας στο σκουπιδότοπο άνοιξα το καπάκι και βλέπω ένα, μωρό μέσα στα αίματα. «Παναγιά μου τι να κάνω; 
Να γυρίσω στο γιατρό δε γίνεται γιατί αυτός το πέταξε, όμως αν το πάρω στο σπίτι ο άντρας μου θα με σφάξει σαν λαμπριάτικο αρνί».

Το πήρα, το φίλησα σκουπίζοντας τα αίματα και το έσφιξα στην αγκαλιά μου, γιατί ήταν ο χειμώνας πολύ παγερός. Όταν έφθασα στο σπίτι δεν ήταν κανείς. 
Είπα μέσα μου, «Ο Θεός είναι μαζί μου» και αφού το έπλυνα το τύλιξα σε μία παλιά μου πουκαμίσα και το σταύρωσα προσευχόμενη, «Παναγία μου Προυσιώτισσα, χαρίτωσε το να μην κλάψει».
 Και το θαύμα έγινε. Το μωρό για δυο χρόνια δεν έκλαψε! Το τάϊζα κρυφά και το κοίμιζα κάτω από το κρεβάτι μας. Όταν ερχόταν ο ανδρας μου η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

Πέρασε ο καιρός και το παιδί άρχισε να μπουσουλά. Οπότε ενα μεσημέρι εκεί που τρώγαμε ξετρύπωσε το μωρό και ήρθε κάτω από το τραπέζι. Μόλις το είδε ο άνδρας μου τα μάτια του γυάλισαν σαν του λιονταριού. «Τι είναι αυτό;», μου λέει. 
Τότε έκαμα τον σταυρό μου και του είπα το μυστικό. Συγκινήθηκε και το δέχθηκε σαν να ήταν δικό του. Το παιδί αυτό τώρα έχει παντρευτεί και εργάζεται στο Καρπενήσι. Από το παιδί αυτό έχω ένα ποτήρι νερό, ενώ από τα δικά μου τίποτα.


Πηγή: Αρχιμανδρίτου Γρηγορίου, Ηγουμένου Ι.Μ. Δοχειαρίου, Μορφές πού γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας.

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

ΦΟΡΑΣ ΣΤΑΥΡΟ;. ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ!!


 Μην ἀπορεῖτε δὲν ειναι η Μέση ανατολη, γιὰ τὴ χώρα, ποὺ γίνονται διωγμοὶ τῶν χριστιανῶν. Δὲν εἶναι ἡ Αἴγυπτος ἢ τὸ Πακιστάν ἢ ἡ Νιγηρία, ἀλλὰ ἡ Ἀγγλία! Διαβάζουμε στὴν ἱστοσελίδα «ΑΚΤΙΝΕΣ»:
Ἐπίσημη θέση τῆς βρετανικῆς κυβέρνησης εἶναι ὅτι οἱ χριστιανοὶ δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ φοροῦν σταυρό, μὲ ἢ χωρὶς τὴ μορφὴ τοῦ Ἐσταυρωμένου, στὸν χῶρο τῆς ἐργασίας τους, καὶ ὅτι εἶναι πρόθυμη νὰ τὸ ἀποδείξει σὲ ὁποιαδήποτε δικαστήρια. Ὅλα ξεκίνησαν ὅταν ἡ Nadia Eweida τιμωρήθηκε γιὰ τὴν ἄρνησή της νὰ πάψει νὰ φέρει τὰ θρησκευτικά της σύμβολα. Ἡ Nadia Ewedia ἐργάζεται ὡς ὑπάλληλος τῆς ἀεροπορικῆς ἑταιρείας British Airways. Τῆς εἶχε γίνει ἡ σύσταση νὰ καλύψει τὸ σταυρό της, ὅσο βρισκόταν στὸν ἐργασιακό της χῶρο, καὶ ὅταν ἐκείνη ἀρνήθηκε νὰ ὑπακούσει, τέθηκε σὲ διαθεσιμότητα (μὲ τὸν κομψὸ ὅρο "ἄδεια ἄνευ ἀποδοχῶν").


Εχασε τη δικαστική μάχη η γυναίκα που ήθελε να φοράει το σταυρό της την ώρα της δουλειάς ΤΗΣ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΨΕ Η BRITISH AIRWAYS!!!!!

την έδιωξαν. Με δικαστική διαμάχη διεκδικούσε αποζημίωση για αυτή τη ρατσιστική απέναντι στο Χριστιανισμό αντιμετώπιση. Το δικαστήριο όμως, βασιζόμενο και σε παλιότερη παρόμοια περίπτωση, δεν δικαίωσε τη γυναίκα αυτή λέγοντας πως δεν είναι απαραίτητο για τους Χριστιανούς να φοράνε σταυρό στο λαιμό.!!!

Ο αποχριστιανισμός της Ευρώπης συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό! Στα μέσα που χρησιμοποιούνταν μέχρι τώρα προστέθηκε και ο κατά μέτωπον διωγμός! Αυτή η πρώην υπάλληλος της BRITISH AIRWAYS, η Nadia Eweida, με τον αγώνα και την ενέργειά της αυτή, να φορά το Σταυρό παρά την απαγόρευση, κερδίζει τον τίτλο της ομολογήτριας εν ζωή! Έχασε τη δουλεία της αλλά δεν έβγαλε από το στήθος της τον Τίμιο Σταυρό! Αυτόν που της φόρεσε η Εκκλησία την ανεπανάληπτη και ιερότατη ώρα της Βαπτίσεώς της! Αδελφοί! Στώμεν καλώς! Μη νομίζουμε ότι είναι μακριά μας η Αγγλία και ότι δεν θα συμβεί κάτι ανάλογο και στην Ελλάδα μας! Για να μην καταθέσουμε τα όπλα, χρειάζεται συνειδητή χριστιανική ζωή! Ταπείνωση, αγάπη στον συνάνθρωπο, συμμετοχή στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας και στα Ιερά Μυστήρια! Υπακοή στον Πνευματικό μας και αγώνας για να κατακτήσουμε την αγιότητα! Οι μάρτυρες αν άντεξαν τα φρικτά μαρτύρια, τα άντεξαν γιατί στηρίχθηκαν ταπεινά στη χάρη του Θεού και όχι στις δικές τους δυνάμεις! Και βέβαια ομολογητής και μάρτυρας δεν γίνεται κανείς από τη μια στιγμή στην άλλη! Ας προσευχόμαστε στο Θεό να μας δώσει δύναμη «τα βέλη του πονηρού τα πεπηρωμένα σβέσαι» 

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ!

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ!

ΕΥΡΕΘΗ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΤΑΦΗ, ΕΠΑΝΩ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΡΑΝΙΟ, ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΑΝΕΞΙΤΗΛΑ ΑΝΕΥ ΧΕΙΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 
Η ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ 2015. ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ;








«Κατά τήν ἐκταφή λοιπόν, τῆς ἁγίας αὐτῆς γερόντισσας, ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι εἶδαν ἔκπληκτοι, ὅτι ἐπάνω στό κρανίο της ὑπῆρχε χαραγμένος ἀνεξίτηλα, ὄχι ἀπό ἀνθρώπινο χέρι, ἀλλά ἀπό θεϊκή παρέμβαση, ἕνας ἀριθμός. Ὁ ἀριθμός αὐτός ἦταν τό "2015"».
(π. Θεόδωρος)










Ἐπειδή ἔφθασε πλέον ὁ καιρός, γιά τήν ἐνθρόνιση-βασιλεία τοῦ Ἀντιχρίστου, μέσα στό 2015, ὅπως ἔχουμε πεῖ καί γράψει κατ’ ἐπανάληψη ὅλα αὐτά τά χρόνια καί δυστυχῶς, ἀκόμη, -παρά τά ὅσα φοβερά καί τρομερά «ΣΗΜΕΙΑ τῶν ΚΑΙΡΩΝ» συμβαίνουν παγκοσμίως στίς μέρες μας- οἱ περισσότεροι κληρικοί καί λαϊκοί «ἀγρόν ἠγόρασαν» ἤ ἐάν θέλετε κοιμοῦνται βαθειά «τόν ὕπνο τοῦ δικαίου», ἐνῶ ταυτόχρονα ἀποκοιμίζουν καί ὅλους τούς ὑπολοίπους, θά ἤθελα νά ἀναφέρω στήν ἀγάπη σας ἕνα πολύ θαυμαστό γεγονός, τό ὁποῖο ἐλάχιστοι γνωρίζουν, μήπως καί βοηθήσει κάποιους καλοπροαιρέτους νά δοῦν τήν πραγματικότητα καί καταφέρουν νά ξυπνήσουν, πρίν εἶναι πάρα πολύ ἀργά.

Τό θαυμαστό αὐτό γεγονός, συνέβει ἀρκετά χρόνια πρίν, προτοῦ ἀκόμη γράψω τά ταπεινά μου βιβλία, γιά τόν Ἀντίχριστο καί τήν Δευτέρα Παρουσία. Ἔπεσε ὅμως στήν ἀντίληψή μου μετά τήν συγγραφή τοῦ πρώτου μου βιβλίου «Ὁ Ἀντίχριστος Ἦλθεν» πού ἐγράφει τό ἔτος 2006.
Θά μᾶς ἐπιτρέψετε δέ, νά μήν ἀναφερθοῦμε σέ λεπτομέρειες, γιά λόγους εὐνόητους καί σεβόμενοι τήν ἐπιθυμία κάποιων ἀδελφῶν μας, νά διατηρήσουν τήν ἀπόλυτη ἀνωνυμία τους.
Τό θαυμαστό αὐτό γεγονός, σίγουρα ἦταν ΣΗΜΕΙΟ ἐξ ΟΥΡΑΝΟΥ, προκειμένου ὁ καλός Θεός μας, νά μᾶς προειδοποιήσει ἐγκαίρως γιά τόν ἐρχομόν τοῦ Ἀντιχρίστου, ἀλλά καί τό ἔτος τῆς ἐνθρονίσεώς του, ὥστε νά λάβουμε τά μέτρα μας καί νά προετοιμαστοῦμε καταλλήλως.

Σᾶς παραθέτουμε λοιπόν τά γεγονότα, ὅπως μᾶς τά ἀφηγήθησαν αὐτόπτες μάρτυρες, γιά νά μπορέσετε νά κρίνετε ἀπό μόνοι σας, τό ὅλο θέμα:


«Πρίν πολλά χρόνια σέ κάποιο χωριό τῆς Εὔβοιας, ζοῦσε μία ἡλικιωμένη γυναῖκα, ἡ ὁποῖα ἀποτελοῦσε τήν ἐξαίρεση τῶν ἡμερῶν μας διότι ἦταν, σύμφωνα μέ ὅλους τούς γνωστούς, φίλους, οἰκείους καί συγχωριανούς της, πολύ ἐνάρετη, φροντίζοντας νά μήν στεναχωρεῖ σέ τίποτε τόν Θεό καί παραδειγματίζοντας μέ τήν ταπεινή ζωή της καί τήν ἀγαθή ψυχή της τούς ὑπόλοιπους συγχωριανούς της.
Ἡ γερόντισσα αὐτή κοιμήθηκε στήν δεκαετία τοῦ ‘90.
Ὅταν λοιπόν ἦρθε ἡ ὥρα τῆς ἐκταφῆς της, συνέβη ἕνα πολύ παράδοξο γεγονός, τό ὁποῖο συγκλόνισε τούς παρευρισκομένους, ἀλλά δέν μπόρεσαν νά δώσουν τότε κάποια πιθανή ἐξήγηση. Θεώρησαν ὅμως χρέος τους, λόγῳ τῆς ἁγιότητος τῆς γυναικός, νά μεταφέρουν καί σέ ἄλλους τό θαυμαστό αὐτό γεγονός.
Κατά τήν ἐκταφή λοιπόν, τῆς ἁγίας αὐτῆς γερόντισσας, ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι εἶδαν ἔκπληκτοι, ὅτι ἐπάνω στό κρανίο τῆς γερόντισσας καί συγκεκριμένα στό μέτωπο, ὑπῆρχε ὁλοκάθαρα, χαραγμένος ἀνεξίτηλα, ὄχι ἀπό ἀνθρώπινο χέρι, ἀλλά ἀπό θεϊκή παρέμβαση, ἕνας  ἀριθμός. Ὁ ἀριθμός αὐτός ἦταν τό «2015»!

Τό ἀκόμη πιό ἐντυπωσιακό δέ, εἶναι, ὅτι ὅσοι θέλησαν νά φωτογραφήσουν, ἤ νά βιντεοσκοπήσουν τό κρανίο, δέν τό κατόρθωσαν! Σέ καμμία φωτογραφία δέν ἀποτυπώθηκε ὁ ἀριθμός, καί σέ κανένα βίντεο δέν ὑπῆρχε! Ὅλοι ὅμως ὅσοι ἦταν ἐκεῖ, τό εἶδαν καί μάλιστα, στήν προσπάθειά τους νά καταλάβουν τί συμβαίνει, ἐπιχείρησαν νά σβήσουν κάποια μικρή γωνία, ἀλλά, οὔτε αὐτό στάθηκε δυνατό, ἀφοῦ ὁ ἀριθμός αὐτός, ἦταν ἀνεξίτηλος!

Τό κρανίο μέ τόν ἀριθμό αὐτό, ὑπάρχει μέχρι καί σήμερα καί φυλάσσεται, ὅπως ὅλα τά ὀστά τῶν προσφιλῶν μας ἀτόμων μετά τήν ἐκταφή τους, σέ οἰκογενειακό ὀστεοφυλάκιο!
Ὁ εὐσεβής ἱερεύς δέ πού ἐτέλεσε τήν ἐκταφή, ὁ ὁποῖος ζεῖ μέχρι καί σήμερα καί γνωρίζοντας τήν ἀρετή τῆς γυναικός ἀπό κοντά, ἀντελήφθην ἀμέσως, ὅτι πρόκειται γιά θεῖο μήνυμα! Πώς κάτι δηλαδή, ἤθελε νά μᾶς πεῖ ὁ Θεός γι’ αὐτήν τήν συγκεκριμένη χρονολογία! Ἴσως ὅτι θά συμβεῖ κάποιο πολύ μεγάλο κακό!
Τί ὅμως ἀκριβῶς δέν μποροῦσε νά γνωρίζει, ὅπως μᾶς πληροφόρησε».


Ρωτᾶμε λοιπόν, καλοπροαίρετα ὅλους ὅσους δέν πιστεύουν ἤ ἔχουν ἀμφιβολίες στά ὅσα λέμε και κηρύττουμε χρόνια τώρα μέ πλῆθος στοιχείων καί ἀποδείξεων.
Γιά ποιό λόγο ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά συμβεῖ αὐτό τό γεγονός; Γιατί ἔγραψε χωρίς ἀνθρώπινο χέρι καί ἀνεξίτηλα τόν ἀριθμό 2015 ἐπάνω σέ ἕνα ἀνθρώπινο κρανίο; Τί εἶναι ἐκεῖνο τό πολύ σπουδαῖο καί σοβαρό πού θά συμβεῖ τό ἔτος 2015, καί πού θά ἔπρεπε νά τό γνωρίζουμε; Γιατί μόνον ἐάν  ἦταν κάτι πολύ σημαντικό, θά ἐπέτρεπε νά συμβεῖ, ἕνα τέτοιο γεγονός!

Μήπως λοιπόν, ἡ χρονολογία αὐτή ἐμφανίστηκε, ἐπειδή τό 2015 θά εἶναι ἡ χρονιά ἐκείνη, κατά τήν ὁποία θά γίνει ἡ ἐνθρόνιση καί ἀνάδειξη τοῦ Ἀντιχρίστου;
Μήπως ἡ χρονολογία αὐτή ἐμφανίστηκε, ἐπειδή τό 2015 θά εἶναι τό ἔτος ἐκεῖνο, κατά τό ὁποῖο θά ξεκινήσει ὁ μεγάλος διωγμός τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί ὅλων τῶν πιστῶν;
Μήπως ἡ χρονολογία αὐτή ἐμφανίστηκε, ἐπειδή τό 2015  θά εἶναι τό ἔτος ἐκεῖνο πού θά ξεκινήσει ἡ μεγαλύτερη  θλίψη τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία δέν ξανάγινε ποτέ ἐπί τῆς γῆς, ὅπως μᾶς βεβαιώνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας; «ἔσται γὰρ τότε θλῖψις μεγάλη, οἵα οὐ γέγονεν ἀπ’ ἀρχῆς κόσμου ἕως τοῦ νῦν οὐδ’ οὐ μὴ γένηται»; (Ματθ. κδ’, 21).
Μήπως γι’ αὐτό, ὁ Θεός μᾶς ἔστειλε καί αὐτό τό μήνυμα;
Γιατί ἐάν πράγματι ὁ Ἀντίχριστος γεννήθηκε τό ἔτος 1982, ὅπως πιστεύουμε καί ἔχουμε ἀποδείξει, τό ἔτος 2015 σέ ἡλικία δηλαδή 33 ἐτῶν (ὅσο ἦταν καί ἡ ἡλικία τοῦ Κυρίου μας ὅταν ἐσταυρώθηκε) θά ἐνθρονιστεῖ παγκόσμιος βασιλιάς καί θεός ἐπί τῆς γῆς.

Μήπως λοιπόν, γι’ αὐτό; Μήπως λέμε;
Τά συμπεράσματα δικά σας...


Τό θαυμαστό αὐτό γεγονός μᾶς τό ἐπιβεβαίωσαν:
α) Ὁ ἴδιος ὁ σεβαστός ἱερεύς πού ἔκανε τήν ἐκταφή π. Θεόδωρος.
β) Πολλοί αὐτόπτες μάρτυρες τῆς περιοχῆς.
γ) Καθηγουμένη, γνωστῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἀττικῆς.
δ) Καί ὁ γνωστός Ἀρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης.

πηγήagioskosmas.gr

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ

ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ


ΘΑΥΜΑΤΑ
ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΕΛΛΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ



Οι Αρχάγγελοι
Μιχαήλ και Γαβριήλ

Τα χρόνια της βασιλείας του Νικηφόρου Γ΄ του Βοτανειάτη (1078-1081), ησύχαζε στο Άγιον Όρος. στην τοποθεσία Δάφνη, ο μοναχός Ευθύμιος με την συνοδεία του. Ύστερα όμως από επιδρομή των Σαρακηνών, αναγκάστηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν στη θέση που βρίσκεται σήμερα η μονή Δοχειαρίου. Αυτοί έχτισαν εκεί τη μονή.
Τον Ευθύμιο διαδέχθηκε ο ανηψιός του Νεόφυτος. Ο Νεόφυτος είχε στον κόσμο μεγάλη περιουσία, που τη διέθεσε τώρα για να χτίσει εκκλησία και ν' ασφαλίσει τη μονή με τειχόκαστρο και πύργο. Ήταν όμως λυπημένος, γιατί τα χρήματά του δεν επαρκούσαν για την αγιογράφηση του ναού. Ζήτησε τότε τη βοήθεια του Θεού, κι Εκείνος απάντησε με το ακόλουθο θαύμα:

Εξήντα μίλια από το Άγιο Όρος, στο νησί Λόγγος, είχε η μονή ένα μετόχι, κι εκεί κοντά βρισκόταν στύλος αρχαίος με την επιγραφή: «Όποιος με χτυπήσει στο κεφάλι, θα βρει χρυσάφι άφθονο».
Πολλοί δοκίμαζαν, πετώντας πέτρες στην κορυφή του στύλου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Κάποτε ένας εικοσάχρονος νέος, εργάτης στο μετόχι της μονής αφού συλλογίστηκε πολύ, αποφάσισε να σκάψει στο σημείο όπου έπεφτε η σκιά της κορυφής του στύλου με την ανατολή του ήλιου. Καθώς έσκαβε, βρήκε μια μαρμάρινη πλάκα, και κάτω απ' αυτήν ένα μεγάλο χάλκινο δοχείο γεμάτο χρυσά νομίσματα. Χαρούμενος για το εύρημα, σκεπάζει το δοχείο και τρέχει στο μοναστήρι.
-Γέροντα, λέει εμπιστευτικά στον ηγούμενο Νεόφυτο, βρήκα χρυσάφι πολύ στο μετόχι μας. Δώσε ευλογία να έρθουν μοναχοί, για να το φέρουμε στο μοναστήρι.
Ο ηγούμενος κάλεσε τρεις μοναχούς, που, με οδηγό το νέο, πήγαν, έβγαλαν το χάλκωμα μαζί με το μάρμαρο που το σκέπαζε, μπήκαν στο καΐκι και ξεκίνησαν για το μοναστήρι. Οι μοναχοί όμως δεν άντεξαν στον πειρασμό. Σκέφτηκαν να ρίξουν τον εργάτη στη θάλασσα και ν' αρπάξουν το χρυσάφι.
Έτσι κι έκαναν. Όταν άρχισε να βραδιάζει, έδεσαν το μάρμαρο στο λαιμό του νέου και τον πέταξαν στη θάλασσα. Εκείνος ενώ βυθιζόταν, φώναξε:
- Άγιοι αρχάγγελοι σώστε με!

Αμέσως παρουσιάστηκαν οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ σαν αετοί χρυσόφτεροι, τον άρπαξαν από το βυθό και τον μετέφεραν αστραπιαία μέσα στην εκκλησία του Δοχειαρίου. Οι μοναχοί, στο μεταξύ, μοιράστηκαν το χρυσάφι, το έκρυψαν έξω από το μοναστήρι και οι ίδιοι έμειναν στον αρσανά.
Ο νέος, μέσα στην εκκλησία, από το φόβο του κοκάλωσε και αποκοιμήθηκε. Όταν σήμανε ο όρθρος και πήγε ο εκκλησιαστικός ν' ανοίξει την εκκλησία, είδε μέσα το νέο και τρόμαξε. Τρέχει τότε στον ηγούμενο και του λέει:
-Γέροντά μου, είδα ένα φάντασμα στην εκκλησία και δεν μπορώ να μπω.
-Μη φοβάσαι, του απαντάει εκείνος. Κάνε το σταυρό σου και προχώρησε με θάρρος.
Ο μοναχός έκανε δεύτερη απόπειρα, αλλά είδε και πάλι το νέο. Κάλεσε τότε τον ηγούμενο, που διαπίστωσε πως το φαινόμενο ήταν αληθινό. Ο νέος κοιμόταν πεσμένος στο έδαφος, με την πέτρα δεμένη στο λαιμό. Ο γέροντας χτύπησε κάτω το ραβδί του και το παιδί ξύπνησε.
- Πού βρίσκομαι; ρώτησε. Μου φαίνεται πως είμαι στη θάλασσα, όπου μ' έριξαν οι μοναχοί.
- Δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι; Είσαι στο μοναστήρι, μέσα στην εκκλησία. Εγώ είμαι ο ηγούμενος Νεόφυτος. Πες μου λοιπόν, πώς βρέθηκες εδώ;
Το παιδί ζήτησε να το αφήσουν λίγο για να συνέλθει, κι ύστερα διηγήθηκε ότι είχε συμβεί. Το πρωΐ ο ηγούμενος συνάντησε τους τρεις εκείνους μοναχούς, που είχαν στο μεταξύ ανεβεί στη μονή, και τους ρώτησε:
- Πατέρες, τι έγινε με το θησαυρό;
- Ψέματα ήταν, γέροντά μου, απάντησαν εκείνοι. Μας απάτησε ο νέος, γι' αυτό τον απειλήσαμε κι έφυγε.
- Καλά. Πάμε τώρα στην εκκλησία να ευχαριστήσουμε το Θεό.

Μπαίνοντας στο ναό, βλέπουν κατάπληκτοι το παιδί με την πέτρα δεμένη στο λαιμό του. Ήταν τόσο αναπάντεχο, που έμειναν άφωνοι. Ο ηγούμενος τους απείλησε κι έφεραν όλο το θησαυρό στο μοναστήρι. Ύστερα τους έδιωξε για πάντα, ενώ το νέο τον κούρεψε μοναχό. Την εκκλησία την αγιογράφησε και την αφιέρωσε στους αγίους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ.


ΘΑΥΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΕΛΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ 
ΣΤΙΣ ΧΩΝΕΣ ΤΗΣ ΦΡΥΓΙΑΣ



Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ

Σε κάποιο μέρος της Φρυγίας, η γη ανέβλυσε αγιασμένο νερό με τη δύναμη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που θεράπευε κάθε αρρώστια και πλήθος ανθρώπων συνέρρεε καθημερινά για να δεχτεί την ψυχική λύτρωση και τη σωματική θεραπεία. Ένας χριστιανός, λοιπόν, επειδή γιατρεύτηκε η κόρη του, έκτισε ωραιότατο ναό στο όνομα του Αρχιστράτηγου Μιχαήλ, επάνω στο άγιασμα.

Μετά 90 χρόνια, ήλθε στο ναό κάποιος ευλαβής νέος, ονόματι Άρχιππος. Έμεινε υπηρέτης στο ναό και ζούσε ζωή ασκητική και με εγκράτεια. Όταν είδαν αυτό το πράγμα οι ειδωλολάτρες, έπιασαν τον Άρχιππο και τον χτύπησαν δυνατά. Έπειτα, όρμησαν να καταστρέψουν το ναό και το άγιασμα. Αλλά με τη δύναμη του Αρχαγγέλου άλλοι απ' αυτούς τα χέρια έμειναν παράλυτα και άλλους τους σταμάτησε ένα φράγμα φωτιάς και έτσι γύρισαν όλοι άπρακτοι. Όμως το πείσμα και ο θυμός τους ώθησε να κάνουν εκτροπή του κοντινού ποταμού, για να παρασύρει το ναό και να πνίξουν τον Άρχιππο. Αλλά και πάλι θαύμα! Ο ποταμός γύρισε προς τα πίσω! Τότε σκέφθηκαν να ενώσουν και άλλους δύο ποταμούς. Όμως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παρουσιάστηκε στον Άρχιππο και, αφού τον έβγαλε έξω από το ναό,
χτυπώντας με το κοντάρι Του το έδαφος, δημιούργησε μέγα σεισμό. Φλόγες πυρός κατέβηκαν από τον ουρανό και αμέσως ανοίχτηκε μεγάλο φαράγγι, μέσα στο οποίο χώνευσαν τα νερά των ποταμών, χωρίς να βλάψουν καθόλου το Ναό του Αρχαγγέλου.
Κατά παράδοξο τρόπο, έως σήμερα στο μέρος εκείνο τα νερά των ποταμών χωνεύονται και από τότε ο τόπος εκείνος ονομάστηκε Χώνες. Η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει αυτό το θαύμα του Αρχαγγέλου στις 6 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο.


ΕΚΔΙΩΞΗ ΔΑΙΜΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΑΓΕΛΛΟ ΜΙΧΑΗΛ!

Ή Ευαγγελία Γ. , ετών 28 , κάτοικος Βάνιας Τρικάλων, στις 6 Αυγούστου το απόγευμα, έπαθε τα εξής:
Ή Ευαγγελία από τα μικρά της χρόνια είχε μία άστατη ζωή. Έκανε την ζωή της μη έχοντας καμία σχέση με τον Θεό και την Εκκλησία, και τελευταία συζούσε παράνομα με έναν παντρεμένο, τον Ν.Κ. 54 ετών, πού είχε αφήσει την γυναίκα του...
Ό Θεός όμως περίμενε την μετάνοιά της...
Στις 6 Αυγούστου τού 1958 , ημέρα Τετάρτη, στις 7 το απόγευμα πήγε φαγητό στον φίλο της πού έβοσκε τα πρόβατα. Το έδωσε, και φεύγοντας από εκεί για το σπίτι της παρουσιάστηκαν στον δρόμο κάποια άγνωστα, περίεργα πλάσματα...
Την φοβέριζαν, γιατί είχε έλθει πια η οργή του Θεού επάνω της και έπρεπε να ξεκαθαρίσει την θέση της. Άλλοι την έδερναν, άλλοι την τραβούσαν να την πνίξουν στο νερό, άλλοι την έσπρωχναν δεξιά και αριστερά...
Τελικά την πήγαν σ΄ ένα  μαντρί, και εκεί όλη την νύκτα πέρασε αφάνταστη τιμωρία...
Την επόμενη μέρα, στις 1 το μεσημέρι, την βρήκαν σε μια καλύβα βασανιζόμενη από ακάθαρτα πνεύματα. Είχε δαιμονισθεί! 
Την πήραν και την έφεραν στο σπίτι της, και εκεί, δεν έπαψε να φωνάζει δυνατά και να συνομιλεί με πονηρά πνεύματα δεχόμενη φοβερό ξύλο από αυτά...

"Όλα  τα παραπάνω τα διαβεβαιώνω σαν ιερέας του χωριού και σαν αυτόπτης μάρτυρας, μια και με κάλεσαν να της διαβάσω εξορκιστικές ευχές για να ησυχάσει...
Στις 6 το απόγευμα φέραμε στην δαιμονισμένη, την εικόνα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, και όπως ομολόγησε μετά η ίδια, συνέβησαν περίεργα και θαυμαστά πράγματα...
Με την είσοδο της εικόνας των Αρχαγγέλων στο σπίτι της είδε έναν αστραπόμορφο νέο με σπαθί πού τής είπε,
- "Μη φοβάσαι, εγώ θα σε απαλλάξω από όλα αυτά, αλλά θα σταματήσεις τις αμαρτίες πού μέχρι σήμερα έκανες  και θα μετανοήσεις. Εγώ θα είμαι μαζί σου ! Να το πεις αυτό παντού, ότι ή Εκκλησία έχει ζωντανή θρησκεία, για να πιστέψει ο κόσμος και να μετανοήσει..."
Και αμέσως, με τα τελευταία λόγια του Αρχαγγέλου, τα πνεύματα τού σκότους διαλύθηκαν, έπαψαν τα φαινόμενα και  επανήλθε στον εαυτό της. Σηκώθηκε, προσκύνησε την εικόνα ευχαριστώντας τους Αγίους για την προστασία τους και υποσχέθηκε αλλαγή ζωής από την ίδια ώρα !...
Σήμερα είναι καλά, διηγούμενη όσα είδε και έπαθε, και ενθυμούμενη πάντα τον Αρχάγγελο Μιχαήλ όμοιο με αστραπή με το σπαθί στο χέρι, πού την έσωσε από την τιμωρία των ακαθάρτων πνευμάτων...
Τα παραπάνω τα γράφω σαν αυτόπτης μάρτυς των εν λόγω συμβάντων...
Ο ιερεύς τού χωριού
π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης, Βάνια Τρικάλων, 1958 - Αυγούστου 10.


ΑΝΕΛΠΙΣΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ

Διηγείται σχετικά ο π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης,
"Στις 20 Οκτωβρίου 1945, Κυριακή πρωΐ, μόλις κτύπησα την καμπάνα της Εκκλησίας,  περικύκλωσε το χωριό αντάρτικος στρατός με εντολή εκκαθαρίσεων...
Άρχισαν να ρίχνουν πυρά προς εκφοβισμό. Εγώ μόλις είχα μπει στην Εκκλησία, έκανα τον σταυρό μου, παρακάλεσα τον Άγιο Νικόλαο να μας φυλάξει και σηκώθηκα να φύγω. Μού ρίχνανε με το πυροβόλο ταμπουρωμένοι σ΄ ένα  φυλάκιο, όμως καμιά σφαίρα δεν με χτύπησε. Τον Απόστολο Κατσιμπίρη πού ήταν δίπλα μου τον έριξαν κάτω. Έμεινα μόνος και ακολουθώντας ένα ρέμα με έχασαν...
Όμως, κοντά στα σύνορα των χωριών Ριζώματος - Βασιλικής με έφτασαν πάλι. Ήσαν 10 άτομα και με τον αρχηγό 11 , τρέχοντας πάνω σε άλογα για να με πιάσουν. Έβριζαν καθώς με  κυνηγούσαν, και έριχναν με τα Στεν, χωρίς να μπορούν να με σκοτώσουν. Οι σφαίρες τρύπαγαν τα ράσα μου, τις καταλάβαινα, αλλά κυλούσαν στο χώμα χωρίς να με τραυματίζουν...
Με πλησίασαν στα 50 μέτρα γύρω γύρω, με περικύκλωσαν φωνάζοντας, "κερατά τράγο, πού θα μας πας ; "  βρίζοντάς με χυδαία...
Και τότε εγώ, βρισκόμενος στη μέση κινδύνου ζωής και θανάτου, σταμάτησα, σήκωσα τα χέρια μου προς τον ουρανό, και από το βάθος της ψυχής μου φώναξα, "Μιχαήλ Αρχιστράτηγε των Αγγέλων, σώσε με, κινδυνεύω !..."
Και ω του θαύματος !
Σαν αστραπή παρουσιάσθηκε ό Αρχάγγελος Μιχαήλ στον αρχηγό. Είδε έναν νέο με σπαθί, όπως ομολογούσε κι ο ίδιος αργότερα, που κόβοντας με μια σπαθιά τα σχοινιά από την σέλα του, τον έριξε κάτω σπάζοντας την σπονδυλική στήλη του. Οι υπόλοιποι δέκα, έμειναν ακίνητοι, κεραυνόπληκτοι !...
Οι ενορίτες του χωριού Βασιλική φύγανε από την Εκκλησία και βγαίνοντας έξω κοιτάζανε τί θα γίνει. Ακούω μια φωνή. Ήταν του αρχηγού τους,
"Να μας συγχωρέσεις παπά μου, είπε, και να πας στο καλό. Έχεις όριο ζωής και υψηλούς προστάτες..."
Ευχαριστώ, τούς απάντησα. Τούς συγχώρεσα, και τους ευχήθηκα ο Θεός να τους φωτίσει, να μετανοήσουν και να γίνουν καλοί άνθρωποι. Να λέτε την αλήθεια, τούς είπα, και να έχετε τον Θεό βοήθεια. Πήραν τον τραυματισμένο σύντροφό τους και έφυγαν μαζεμένοι...


ΘΑΥΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΜΙΤΗ



Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ
ο Πανορμίτης 

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΗ ΧΗΝΑ

 
Στο Μουσείο της Μονής Πανορμίτη υπάρχει ένα χαρακτηριστικό αφιέρωμα, μια ασημένια χήνα που αναφέρεται σε ένα ανάλογο περιστατικό, που συνέβη τον περασμένο αιώνα. Είχε σύμφωνα με την παράδοση προσεγγίσει ένα καράβι με Έλληνα καπετάνιο και τουρκικό πλήρωμα. Σαν ξεκίνησε το καράβι να φύγει στάθηκε αδύνατο να βγει έξω απ το λιμάνι, τότε ο πλοίαρχος ρώτησε τους άνδρες του πληρώματος εάν κανείς είχε πάρει τίποτα απ το μοναστήρι και ο Πανορμίτης τους εμπόδισε να φύγουν και εκείνοι του ομολόγησαν ότι έσφαξαν μια χήνα και την έφαγαν. Μόνο αφού έταξαν ασημένια τη χήνα κατάφεραν να βγουν έξω απ το λιμάνι. Αυτή είναι η μικρή αλλά εύγλωττη μαρτυρία της ασημένιας χήνας, που βρίσκεται στο Μουσείο του Πανορμίτη.


ΙΑΣΗ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Μία Κυριακή ήρθε στο μοναστήρι ένας παππούς για να βαπτίσει το εγγονάκι του. Μας ανέφερε το θαύμα που έγινε στον εξάχρονο γιό του , ο οποίος ξαφνικά έμεινε παράλυτος. Έτρεχε στους γιατρούς αλλά εκείνοι δεν μπορούσαν να το βοηθήσουν. Απελπισμένος βρέθηκε στον Αρχάγγελο στον Πανορμίτη. Ήταν το 1974 με την εισβολή στην Κύπρο. Κάθε μέρα έκαναν και μία λειτουργία στον Ταξιάρχη και τον παρακαλούσαν με πολύ θερμή πίστη να δώσει την υγεία στο βασανισμένο αυτό παιδάκι. Στην έβδομη λειτουργία το παιδάκι σηκώθηκε μέσα στη Εκκλησία και περπάτησε. Με δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης ευχαρίστησαν τον Κύριο διότι δια των πρεσβειών του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, χάρισε την υγεία στο παράλυτο παιδί. Ο πατέρας του μετά το θαύμα έκτισε ναύδριο προς τιμήν του Αγίου Νικολάου, το όνομα του οποίου έφερε το παιδί, και έδωσε στην κόρη του το όνομα Μιχαλίτσα.


ΙΑΣΗ ΤΥΦΛΟΥ ΒΟΥΤΗΧΤΗ

Ένας Καλύμνιος σφουγγαράς πριν 60 περίπου χρόνια, σύμφωνα με τη διήγηση του γιού του ιεροψάλτη στον Άγιο Βασίλειο Πειραιά, έχασε την όρασή του. Οι Καλύμνιοι όπως είναι γνωστό, τιμούν πάρα πολύ και ευλαβούνται τον Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Πανορμίτη. Έτσι ο Καλύμνιος αυτός βουτηχτής προσευχόταν και παρακαλούσε τον Άγιο να του χαρίσει το φως του και να βλέπει όπως πρώτα. Επειδή όμως το θαύμα δεν γινόταν, επιβιβάστηκε σε ένα καΐκι και ήλθε στο μοναστήρι του Πανορμίτη πιστεύοντας ότι εάν πήγαινε στο σπίτι του, ο άγιος θα εισάκουε την παράκλησή του. Μόλις το καΐκι μπήκε στον όρμο του Πανορμίτη άνοιξαν τα μάτια του. Τότε ο άνθρωπος αυτός έπεσε στην θάλασσα κι έφτασε στη μονή κολυμπώντας, για να προσκυνήσει τη χάρη του και να τον ευχαριστήσει.
    

ΕΠΙΣΚΕΥΗ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΥ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ

Διηγείται ένας προσκυνητής της Ιεράς Μονής, πιλότος στο επάγγελμα:
"Πριν μερικά χρόνια, όταν ήμουν νέος στο επάγγελμα, εκτελούσα πτήση Αθήνα-Αμερική. Πάνω από τον Ατλαντικό συνέβη μια μηχανική βλάβη που δεν μπορούσα να την διορθώσω. Τρομαγμένος ζήτησα από τους επιβάτες να προσευχηθούν ο καθένας στον αγαπημένο του άγιο, γιατί βρισκόμασταν σε μεγάλο κίνδυνο και δεν υπήρχε εκεί κοντά στεριά για αναγκαστική προσγείωση. Μετά από λίγο βλέπω κάποιον νέο να επιδιορθώνει την βλάβη με δεξιοτεχνία και γρήγορες κινήσεις. Κοιτάζω καλύτερα και μένω εμβρόντητος: ο νέος είχε φτερούγες! Σκέφτηκα πως ήταν ο φύλακας άγγελός μου. Μια ανεξήγητη δύναμη με κράτησε και δεν λιποθύμησα. Έπειτα από λίγο εξαφανίστηκε και διαπίστωσα με ανομολόγητη χαρά ότι το αεροπλάνο δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα!
Έσπευσα και το ανακοίνωσα στους επιβάτες... Τότε με πλησίασε κάποια κυρία που είπε με σεμνότητα και ενώπιον όλων:
-Αυτός που είδες, παλικάρι μου, δεν ήταν ο φύλακας άγγελός σου αλλά ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ο Πανορμίτης. Εγώ κατάγομαι από την Σύμη και αυτόν παρακάλεσα.
Έτσι, λοιπόν, συνεχίζει ο πιλότος, φτάνοντας τώρα εδώ και βλέποντας την εικόνα του Αρχαγγέλου, πέρασαν αστραπιαία στο μυαλό μου όλες εκείνες οι δραματικές στιγμές και από την χαρά μου λιποθύμησα...

Από το βιβλίο Από τα θαύματα του Πανορμίτη Ι.Μ. Χατζηφώτη


ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΙΣΤΩΝ 
Η «Φωνή της Ορθοδοξίας αναζήτησε αξιόπιστους μάρτυρες θαυμάτων του Ταξιάρχου Μιχαήλ όπου από άλλα μέρη άφηναν οι προσκυνητές τις προσφορές τους ή τα στοιχεία τους ή και χρήματα ακόμη και αυτά έφταναν στον προορισμό τους, και κατέγραψε τις μαρτυρίες τους:

α'. Ο αιδεσιμότατος π. Χαράλαμπος Χαμοσφακίδης, εφημέριος του Ιερού Ναού Γ.Ο.Χ. Αγ. Τριάδος Ροδοπόλεως, όταν ήταν ακόμη λαϊκός το Ι984 έριξε στον ποταμό Σαιντ Λώρενς (ο οποίος εκβάλλει στον Ατλαντικό) από το Μόντρεαλ του Καναδά, μαζί με άλλους ομογενείς, μπουκάλια που περιείχαν λίγα χρήματα και τα στοιχεία των ομογενών. Μετά από αυτά ο π. Χαράλαμπος επέστρεψε στην Ελλάδα, οι ομογενείς όμως, οι οποίοι παρέμειναν στο Μόντρεαλ, τον ειδοποίησαν ότι έλαβαν απάντηση από την Ι. Μονή Πανορμίτου, ότι οι προσφορές τους έφτασαν στον προορισμό τους!

β'. Πριν ένα χρόνο ο π. Χαράλαμπος μετέβη στην Ιερά Μονή Πανορμίτου για προσκύνημα. Την ημέρα εκείνην είδε να εισέρχεται στον λιμενίσκο της Μονής ένα μικρό ομοίωμα πλοίου από φελιζόλ. «Το είχε φτιάξει ένα παιδί από το Αίγιο και είχε βάλει μέσα ονόματα, τα στοιχεία του και ένα χιλιάρικο», καταθέτει στην Φωνή της Ορθοδοξίας ο π. Χαράλαμπος.

γ'. Ο κ. Νικόλαος Σταυρόπουλος, ενορίτης του Ιερού Ναού Γ.Ο.Χ. Αγίας Τριάδος Ροδοπόλεως έριξε στην θάλασσα, περίπου στο μέσο της διαδρομής Πειραιά-Αίγινας, ένα μεταλλικό δοχείο (τενεκέ) ελαιόλαδου, την Μεγάλη Παρασκευή του 1972. Επάνω στο δοχείο είχε αναγράψει τα στοιχεία του. Είκοσι μέρες αργότερα έλαβε απάντηση από την Ιερά Μονή Πανορμίτου ότι το δοχείο το ανέσυραν δύο ψαράδες από τη θάλασσα και το παρέδωσαν στη Μονή.


ΘΑΥΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΝΤΑΜΑΔΩΝ



Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ του Μανταμάδος

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΗ

Στο μέτωπο και στα μαγουλά του Ταξιάρχη, οι πιστοί κολλάνε μεταλλικά νομίσματα, που αφήνουν σημάδια στο πρόσωπο του, αλλά γρήγορα εξαλείφονται. Κάθε τόσο τα μάτια του αρχαγγέλου βουρκώνουν, και οι χριστιανοί σκουπίζουν με μπαμπάκι τα δάκρυα του. Το ίδιο κάνουν με τον ίδρωτα, όταν συμβαίνει το πρόσωπο του να Ιδρώνει.


Η ΑΝΕΛΠΙΣΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΕΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Στα 1964, το πρωινό εκείνο της επιθέσεως των Τουρκοκυπρίων στη μαρτυρική Κύπρο, όταν μπήκε ο νεωκόρος στο ιερό προσκύνημα του Μανταμάδου για ν' ανάψει το καντήλι του Ταξιάρχη, είδε κατάπληκτος πώς η ολόσωμη εικόνα του έλειπε! Αυτή η απροσδόκητη εξαφάνιση προκάλεσε σύγχυση στον ευσεβή λαό και κράτησε μια βδομάδα. Ξαφνικά, η εικόνα βρέθηκε πάλι στη θέση της, όπως είχε εξαφανιστεί.

Πέρασε καιρός. Ένα χειμωνιάτικο πρωινό ο νεωκόρος του Μανταμάδου άκουσε ποδοβολητό αλόγου.   Βγαίνει έξω και βλέπει ένα νέο, που μόλις είχε ξεπεζέψει, να σηκώνει στους ώμους του ένα κριάρι.
Μπήκαν μαζί στο ναό, κι ο νέος προχώρησε στην εικόνα του Ταξιάρχη, άφησε εκεί το κριάρι και άναψε λαμπάδα ίση με το μπόι του. Ύστερα γονάτισε, προσκύνησε την εικόνα και χάιδεψε με βουρκωμένα μάτια και τρεμάμενα χείλη το ανάγλυφο πρόσωπο του αρχαγγέλου.
- Είναι ο σωτήρας μου, γυρίζει και λέει συγκινημένος στο νεωκόρο. Αυτός μ' έσωσε από τους Τούρκους.
- Πες μου, παιδί μου, τι σου συνέβη; ρώτησε μ' ενδιαφέρον εκείνος, καθώς έβγαιναν από το ναό.
- Στα τελευταία γεγονότα με τους Τούρκους, άρχισε ο νέος, υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία στην Κύπρο. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα της 12ης Αυγούστου, όταν μας ξάφνιασαν τα πυρά των Τουρκοκυπρίων. Ήμασταν πάντα σ' επιφυλακή, γιατί ξέραμε τι ύπουλος εχθρός ήταν απέναντι μας. Μας δυσκόλευαν λίγο οι βολές του πολεμικού τους ναυτικού, αλλά δεν μας έβλαψε καθόλου η αεροπορία τους. Σε λίγες ώρες ελέγχαμε την κατάσταση και προχωρήσαμε στην αντεπίθεση. Λες κι είχαμε στα πόδια μας φτερά. Τους πήραμε φαλάγγι και τους κυνηγήσαμε. Λίγο ακόμα και θα τους ρίχναμε στη θάλασσα.
Ενώ τρέχαμε ακράτητοι από ενθουσιασμό και σχεδόν ακάλυπτοι, βλέπω ξαφνικά μπροστά μου, σε πέντε μέτρα απόσταση, να ξεπροβάλλει ένας ακανόνιστος όγκος. Σταμάτησα απότομα, και τότε... μέσα στο σύθαμπο της αυγής διέκρινα ένα τουρκικό πολυβολείο. Είδα την κάννη του πολυβόλου να στρέφεται πάνω μου, και, μη έχοντας που να καλυφθώ, έπεσα με το πρόσωπο στη γη, σκεπάζοντας καλά με το κράνος το κεφάλι μου. "Ταξιάρχη μου, σώσε με!", είπα μέσα μου, κι αμέσως ήρθε στο νου μου ο πατέρας μου, που σώθηκε θαυματουργικά από βέβαιο θάνατο στο αλβανικό μέτωπο, τάζοντας στον Ταξιάρχη ένα κριάρι.   "Ταξιάρχη μου σώσε με!", μουρμούρισα πάλι, κάνοντας κι εγώ το ίδιο τάμα.
Την ίδια στιγμή ένας εκκωφαντικός κρότος πήρε σχεδόν την ακοή μου. "Με χτύπησαν", σκέφτηκα, κι έφερα στο νου μου τ' αγαπημένα μου πρόσωπα... Ύστερα ένιωσα να μ' ακουμπούν, να με ψάχνουν, να με σηκώνουν. Ήταν οι δικοί μας. "Χτύπησες; Πώς είσαι;", άκουσα αμυδρά τη φωνή τους. Ψάχτηκα, μα δεν βρήκα τραύμα. Τότε θυμήθηκα το πολυβολείο. Κοίταξα προς τα κει, αλλά δεν είδα τίποτα.
"Εδώ ακριβώς", φώναξα, "υπήρχε τουρκικό πολυβολείο". Πήγαμε κοντά, ερευνήσαμε, μα δεν το βρήκαμε. Στη θέση που ορθωνόταν πριν το πολυβολείο, υπήρχαν τώρα μόνο συντρίμμια και μια τεράστια τρύπα. Φαίνεται πώς στην κρίσιμη για μένα στιγμή, κάποια οβίδα πλοίου ή κάποιος όλμος έκανε συντρίμμια το επικίνδυνο πολυβολείο, ενώ συγχρόνως κάποια ανώτερη δύναμη με φύλαξε τελείως αβλαβή κι απ' τα πυρά κι από την έκρηξη.
 
Ο νεωκόρος, που μέχρι τώρα παρακολουθούσε συγκινημένος, πήρε το λόγο:
- Ναι, παιδί μου, ήταν ο Ταξιάρχης. Αυτός σ' έσωσε. Τότε, με τα επεισόδια της Κύπρου, είχε χαθεί από δω η εικόνα του για μια βδομάδα.
 Ο νέος ταράχθηκε. Αγκάλιασε με το βλέμμα του την εικόνα του αρχαγγέλου και τα μάτια του βούρκωσαν. Ήταν ένα ακόμη "ευχαριστώ" για την ανέλπιστη σωτηρία του.


Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΣΕ ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ

Ένα από τα πολλά θαύματα του Ταξιάρχη στο Μανταμάδο της Λέσβου, με προσωπική παρουσία του, είναι και η θεραπεία ενός παιδιού, του Βασίλη Καραστήρη από την Αθήνα.
Ενώ έπαιζε ο μικρός, έπεσε και χτύπησε άσχημα στο κεφάλι. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου διαπίστωσαν πως είχε μείνει τυφλός και παράλυτος. Ο διευθυντής κάλεσε τους γονείς του παιδιού στο γραφείο του και τους είπε:
- Η κατάσταση είναι σοβαρή. Χρειάζεται άμεση επέμβαση, αλλά οι ελπίδες επιτυχίας είναι σχεδόν μηδαμινές, μία ως δύο στις εκατό. Πρέπει ν' αποφασίσετε έγκαιρα, Πριν είναι αργά.
Η μητέρα ένιωσε να χάνει τον κόσμο. Ο πατέρας ρώτησε:
- Δεν υπάρχει άλλη λύση, άλλη ελπίδα, γιατρέ μου;
- Δυστυχώς, όχι.
Έσκυψε τότε και υπέγραψε. Το παιδί οδηγήθηκε στο χειρουργείο. Ενώ το ετοίμαζαν για την εγχείρηση, καθώς διηγήθηκε αργότερα το ίδιο, το σκοτάδι των ματιών του διαλύθηκε, κι ένα φωτεινό όραμα πήρε τη θέση του:
Βρέθηκε μπροστά σ' ένα ναό με καμάρες, που η πρόσοψη του ήταν χτισμένη με κόκκινες πέτρες. Από την ανοιχτή του πόρτα έβγαινε ένα εκτυφλωτικό φως. Ο Βασιλάκης πλησίασε στην πόρτα, και τι να δει! Ένα ωραίο παλικάρι, λουσμένο στο φως, είχε απλώσει τα χέρια και τον καλούσε: "Έλα Βασίλη, μη φοβάσαι, θα γίνεις καλά. Εγώ θα οδηγώ στην εγχείριση το χέρι του γιατρού." Το παιδί πλησίασε, γονάτισε μπροστά του, αγκάλιασε τα πόδια του νέου κι ακούμπησε το κεφάλι του στον αριστερό του μηρό. Τότε εκείνος άπλωσε το χέρι του και χάιδεψε το κεφάλι του μικρού. Πριν χαθεί η οπτασία, τα παιδικά μάτια πρόλαβαν και είδαν στο βάθος του ναού μια εικόνα μαυριδερή με ασημένιες φτερούγες.
Η εγχείριση πέτυχε. Οι γιατροί απέδωσαν την επιτυχία σε θαύμα. Ήταν 8 Νοεμβρίου, εορτή των παμμεγίστων Ταξιαρχών.
Πέρασαν χρόνια. Έγιναν πολλές αλλ' άκαρπες αναζητήσεις. Ώσπου μια μέρα, σε τηλεοπτική παρουσίαση, αναγνώρισε ανέλπιστα και με συγκίνηση ο Βασίλης το ναό της οπτασίας του. Και πήγε προσκυνητής στον Ταξιάρχη στο Μανταμάδο, για να προσφέρει τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης του στο σωτήρα της ζωής του.


Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ο Γιάννης Απήκος, από το Μανταμάδο της Λέσβου, ξενιτεμένος στη Γερμανία, ζούσε ήσυχα και χριστιανικά με τη γυναίκα του Καλλιόπη. Το Νοέμβριο του 1987 η Καλλιόπη αρρώστησε σοβαρά με βαρύ εγκεφαλικό. Μεταφέρθηκε αμέσως σε γερμανικό νοσοκομείο, όπου παρέμεινε σε κωματώδη κατάσταση για πέντε βδομάδες. Οι γιατροί δεν της έδιναν ζωή. Ώρα με την ώρα περίμεναν το μοιραίο. Στην οικογένεια επικρατούσαν πόνος και θλίψη.
Να όμως που φάνηκε κάποια ελπίδα: Ο προστάτης του Μανταμάδου, της ιδιαίτερης πατρίδας τους, ο Ταξιάρχης Μιχαήλ.
Όλη η οικογένεια γονάτισε αυθόρμητα μπροστά στο εικονοστάσι και σήκωσε τα μάτια ικετευτικά στο εικόνισμα του αρχαγγέλου. Προσευχήθηκαν με πόνο, με πίστη, με δάκρυα. Ύστερα σηκώθηκαν γαληνεμένοι, με κάποια κρυφή ελπίδα. Απ' αυτήν όμως την ομαδική προσευχή απουσίασε ο αδελφός της άρρωστης, ο Ηρακλής. Ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά, γι' αυτό είχε ανοίξει αθόρυβα την πόρτα κι είχε εξαφανιστεί.
 
Πρωί-πρωί ξεκίνησαν για το νοσοκομείο. Εκεί δοκίμασαν μια έκπληξη. Η άρρωστη, που μέχρι χθες βρισκόταν σε κώμα, είχε ανοιχτά τα μάτια και τους κοιτούσε.
- Τι συμβαίνει, Καλλιόπη; ρώτησε ο Γιάννης.
- Που πήγατε την εικόνα του Ταξιάρχη που είχαμε στο σπίτι; ρώτησε εκείνη με δυσκολία.
- Εκεί είναι, στη θέση της.
Τότε φάνηκε η γυναίκα να ησυχάζει, και με πολύ κόπο συνέχισε.
- Χθες το βράδυ μ' επισκέφθηκε ο Ταξιάρχης και στάθηκε εδώ, δίπλα μου. Ήταν λίγο στενοχωρημένος. Με κοίταξε πονετικά και μου είπε: "Θέλω ν' απλώσω τις φτερούγες μου και να σας σκεπάσω, αλλά δυσκολεύομαι". Με κοίταξε λίγο ακόμα κι εξαφανίστηκε. Τι συμβαίνει Γιάννη; Γιατί διστάζει ο Ταξιάρχης;
Ο Γιάννης αμέσως κατάλαβε. Το εμπόδιο ήταν ο χιλιαστής αδελφός της. Το βράδυ τον συνάντησε, τον ενημέρωσε και, τελειώνοντας, τόνισε:
- Ό αρχάγγελος, Ηρακλή, δεν θέλει μόνο τη σωματική θεραπεία της αδελφής σου, αλλά και τη δική σου την ψυχική. Θέλει τη σωτηρία σου. Θέλει την επιστροφή σου στην ορθόδοξη πίστη. Και μαζί μ' αυτή, θέλει και την προσευχή σου για την αδελφή σου.
Σε λίγο άρχισε ένας αγώνας σκληρός. Πάλευε ο χιλιαστής με την ορθόδοξη χριστιανική του συνείδηση. Η τελευταία είχε σύμμαχο την αγάπη της αδελφής του. Τελικά υπέκυψε στη δύναμη του Χριστού, γονάτισε μπροστά στο εικονοστάσι, προσευχήθηκε με δάκρυα, αναγεννήθηκε.
   
Το πρωί βιάστηκαν όλοι να πάνε στο νοσοκομείο. Μα τι να δουν! Η άρρωστη τους περίμενε όρθια. Ο θάλαμος ήταν γεμάτος από γιατρούς και νοσοκόμες. Τα είχαν όλοι χαμένα.
- Τη νύχτα, άρχισε να λέει χαρούμενη ή Καλλιόπη, άκουσα μέσα στην ησυχία δυνατό φτερούγισμα. Κοιτάζω ξαφνιασμένη, και βλέπω πάλι τον Ταξιάρχη. Τώρα όμως ήταν χαρούμενος και γελαστός. "Θα γίνεις καλά", μου είπε. Σήκωσε το χέρι του, με σταύρωσε, μου χαμογέλασε και χάθηκε. Έκανα να σηκωθώ, και είδα πώς μπορούσα. Στο θάλαμο νοσηλευόταν μια ακόμη άρρωστη. Με είδε που περπατούσα, ήρθε και μ' αγκάλιασε. "Τα είδα όλα", μου είπε. "Είδα να σε πλησιάζει στο κρεβάτι σου κάποιος ψηλός, μαυριδερός και λευκοντυμένος άνδρας. Τον είδα να κουνάει τα χέρια του. Και ξαφνικά χάθηκε... Στην αρχή νόμισα πώς ήταν γιατρός με την άσπρη μπλούζα. Αυτός όμως ήταν ασυνήθιστα ψηλός, πάνω από δύο μέτρα. Δεν πατούσε στη γη και δεν έκαναν θόρυβο τα πόδια του. Με την παρουσία του ξεχύθηκε μια ευωδιά στο δωμάτιο. Τρόμαξα και σκεπάστηκα περισσότερο."
 
Την άλλη μέρα ο Γιάννης βρισκόταν κιόλας στην πατρίδα του, μπροστά στον Ταξιάρχη, κι έβρεχε την ιερή εικόνα του ευεργέτη του με δάκρυα χαράς κι ευγνωμοσύνης.


ΤΕΚΝΟΠΟΙΗΣΗ

Θαυμαστές επεμβάσεις του Ταξιάρχη Μανταμάδου στη ζωή της αφηγήθηκε και η κ. Μιχαηλάρη από την Ελευσίνα. Ήταν άτεκνη, καθώς και Η αδελφή της, κι επειδή ποθούσαν ν' αποκτήσουν παιδί, στράφηκαν με πίστη στο Θεό και στη μεσιτεία του αρχαγγέλου. Σε μια αγρυπνία που έκαναν προς τιμήν του Ταξιάρχη, τον παρακάλεσε με θέρμη η κ. Μιχαηλάρη για το πρόβλημα της. Τα ξημερώματα την πήρε λίγο ο ύπνος. Είδε ότι βρισκόταν στο ναό του αρχαγγέλου με την αδελφή της, όταν ξαφνικά παρουσιάστηκε ο Ταξιάρχης με όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Γονάτισε αμέσως και τον παρακάλεσε να τους χαρίσει από ένα παιδί. Κι εκείνος άπλωσε το χέρι του, σαν να ήθελε να τις καθησυχάσει, και είπε:
- Μην ανησυχείτε. Κι οι δυο σας θα κάνετε παιδιά. Να ευχαριστήσετε το Θεό γι' αυτό Του το δώρο.
Σε τέσσερα χρόνια η αδελφή της απέκτησε παιδί, η ίδια όμως όχι. Πέρασαν εννέα χρόνια, οπότε άρχισε ν' απελπίζεται. Στράφηκε τότε στην επιστήμη. Ταλαιπωρήθηκε, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Πληροφορήθηκε ότι στην Αγγλία υπήρχε ένας γιατρός που μπορούσε με εγχείρηση να οδηγήσει στην τεκνοποίηση, με πιθανότητες μία στις εκατό. Το αποφάσισε και ετοιμάστηκε για το ταξίδι. Ένιωθε όμως έλεγχο συνειδήσεως. Την τελευταία στιγμή δίστασε. Σκέφτηκε να καταφύγει στον Ταξιάρχη για να τη φωτίσει τι να κάνει. Πήγε στο ναό του, στο Μανταμάδο, και τον παρακάλεσε. Και το ίδιο βράδυ, ενώ προσευχόταν, τον είδε να βγαίνει ολοζώντανος απ' το εικόνισμα του, μ' ένα βλέμμα παραπονεμένο, σαν να της έλεγε: "Γιατί λιγοψύχησες; Γιατί έχασες την πίστη σου και την ελπίδα στο Θεό;
Δεν πείστηκες απ' το παράδειγμα της αδελφής σου;". "Έπεσε αμέσως μετανοημένη και ζήτησε με δάκρυα συγχώρηση. Τότε τον άκουσε να της λέει:
- Δεν θα πας έξω. Εκεί δεν πρόκειται να κάνεις παιδί. Εδώ θα το αποκτήσεις.
 
Σ' ένα μήνα ήταν έγκυος κι έφερε στον κόσμο ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, τη Βαρβάρα. Όταν η μικρή ήταν έξι χρονών, πήγανε στο ναό του αρχαγγέλου για να κάνουν μια ευχαριστήρια αγρυπνία. Η μητέρα άφησε το παιδί σ' ένα κελλί για να κοιμηθεί και πήγε στην εκκλησία. Όταν τελείωσε η λειτουργία και γύρισε στο κελλί, η μικρή της είπε:
- Εσύ, μαμά, ήσουν στην εκκλησία, αλλά ο Ταξιάρχης ήταν μαζί μου όλη τη νύχτα και μου κρατούσε συντροφιά.

Αργότερα, η ευλαβής γυναίκα δοκίμασε άλλη μια θαυμαστή εκδήλωση της προστασίας του αρχαγγέλου. Ανήμερα των Ταξιαρχών το 1989, την έπιασε δυνατός πόνος στη μήτρα. Σε λίγο καιρό η κατάσταση επιδεινώθηκε. Έγιναν οι απαραίτητες εξετάσεις και οι γιατροί συνέστησαν να γίνει εγχείρηση. Εκείνη, μόλις το άκουσε, αρνήθηκε, κι άρχισε να κλαίει σαν μικρό παιδί. Κατέφυγε πάλι στον Ταξιάρχη, και ζητούσε με επιμονή και πίστη το θαύμα του.
Με την προσευχή ηρέμησε, κι όταν το βράδυ έπεσε να κοιμηθεί, βλέπει στον ύπνο της την Παναγία, βασίλισσα στο θρόνο, και πλάι της τον Ταξιάρχη. Της χαμογελούσαν.
Το πρωί ξεκίνησε για να εισαχθεί στο νοσοκομείο. Έκανε πολλές εξετάσεις και περίμενε τ' αποτελέσματα. Κάποια στιγμή την κάλεσαν οι γιατροί και της είπαν:
- Δεν έχεις απολύτως τίποτα, κυρία μου. Μπορείς να πάς στο σπίτι σου...
Από τότε είναι εντελώς υγιής και δοξάζει τον Κύριο και τη χάρη του αρχαγγέλου Του.


ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΟΣ ΙΕΡΕΑ ΓΙΑΤΡΟΥ

Μια συγκλονιστική μαρτυρία ενός  ιερέως γιατρού, μέλους της Ακαδημίας Επιστημών της Νέας Υόρκης.
Το περιστατικό συνέβη στον π. Δανιήλ Σάπικα, κάτοικο Αθηνών, Αρχιμανδρίτη και γιατρό. Το 1976 αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή Αθηνών, και το 1978 χειροτονήθηκε κληρικός. Το 1992 αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή τού Πανεπιστημίου Αθηνών, και το 1992 εκλέγεται ενεργό μέλος τής Ακαδημίας Επιστημών Νέας Υόρκης. Μάλιστα είναι και ο πρώτος Ορθόδοξος κληρικός μέλος της Ακαδημίας Επιστημών.
Στις 19.2.01 σε πανηγυρική εκδήλωση ενώπιον του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, εκπροσώπου του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και μελών της Κυβέρνησης, του απονεμήθηκε πλατινένιος κότινος για τις υπηρεσίες του στον Οικουμενικό Ελληνισμό.
Διηγείται ό ίδιος...
"Στις  22  Απριλίου 1994 εισήχθηκα στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο με 4,5 κιλά εμπύημα δεξιού ημιθωρακίου, με  συμπτώματα απολύτου άπνοιας, αδυναμία βάδισης, 41,5 πυρετό,  ενώ υπέστη και διαβητικό σοκ αγνώστου αιτιολογίας...
Μέσα από ένα σύννεφο έβλεπα και άκουγα τα συμβαίνοντα μέσα στο χειρουργείο, και το βάσανο το μεγάλο ήταν, ότι, σαν γιατρός γνώριζα πολύ καλά την κρίσιμη κατάστασή μου...
Γνώριζα, ότι το ποσοστό κατάληξης (θανάτου μου) ήταν γύρω στο 95%. Και δεν είχα άδικο. Μάλιστα ήμουν και επιεικής στην κρίση μου, γιατί η ιατρική ομάδα πού αποτελείτο από τον Ιωάννη Μπελένη διευθυντή τού Ευαγγελισμού, τον καθηγητή Χρυσόστομο Μελισσινό διευθυντή πνευμονολογικής κλινικής στο Νοσοκομείο Υγεία, και με την Ειρήνη Μπατάλη αναισθησιολόγο να φοβάται να μού δώσει νάρκωση για τον κίνδυνο ανακοπής της καρδιάς λόγω βάρους μου, συζητούσαν δυνατά γιατί δεν πίστευαν ότι άκουγα τα λεγόμενά τους...
Τούς άκουγα να μού δίνουν ζωή μόνο 2% !... "Θα κάνουμε ότι  μπορούμε, έλεγαν, γιατί οι πιθανότητες ζωής είναι ελάχιστες, με ποσοστό κατάληξης 98% ! Έτσι κι αλλιώς καταδικασμένος είναι..."
Εκείνη την ώρα ένιωσα μόνος, κατάμονος... Έκανα με κόπο τον σταυρό μου και προσευχήθηκα στον προστάτη μου, τον Ταξιάρχη... " Ταξιάρχη μου, Αρχάγγελε Μιχαήλ, μη με αφήνεις, μη με εγκαταλείπεις. Εσένα μόνο έχω τώρα, σ΄ εσένα εμπιστεύομαι την ζωή μου..." !
Ένας μεταλλικός θόρυβος διέκοψε την νοερά προσευχή μου. Φοβήθηκα ότι με την κίνηση των χεριών μου έριξα κάποιο εργαλείο, και προσπάθησα να γυρίσω το κεφάλι μου προς την κατεύθυνση του θορύβου. Και τότε... ώ Θεέ μου !
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ο Ταξιάρχης, με την πανοπλία του και το σπαθί στο δεξί χέρι του, στεκόταν πλάϊ μου, χαμογελαστός και ολοζώντανος !
"Δανιήλ, είμαι εδώ, μού είπε. Δεν σε εγκατέλειψα. Σε προστατεύω. Εγώ θα σε χειρουργήσω, και θα γίνεις καλά. Μη φοβάσαι ! " Ήταν τα λόγια του Αρχαγγέλου, και καθώς μου μιλούσε ακούμπησε το ξίφος στο στήθος μου !...
Σε λίγο ήλθε ο καθηγητής Μπελένης. " Ας προσευχηθούμε μαζί πάτερ Δανιήλ, μού είπε, και με την βοήθεια του Θεού όλα θα πάνε καλά ".  Και πράγματι πήγανε ! Ηεγχείρηση πέτυχε. Το χέρι του γιατρού πού το οδηγούσε ο Αρχάγγελος, είμαι βέβαιος γι' αυτό, μου ξανάδωσε πάλι την ζωή πού είχε αρχίσει να φεύγει από μέσα μου. Και σήμερα, όχι για πρώτη φορά, ήλθα και πάλι εδώ, στο πανελλήνιο προσκύνημα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών  στο Μανταμάδο της Λέσβου, για να ευχαριστήσω τον Αρχάγγελο του Θεού  Μιχαήλ, για την σωτηρία μου..."
( απόσπασμα από τό τριμηνιαίο δελτίο επικοινωνίας " Ό Ταξιάρχης " , τού Ιερού προσκυνήματος Ταξιαρχών Μανταμάδου τής Λέσβου).