Μηνύματα φωτός

-Ευτυχισμένος αυτός που γνωρίζει,τι είναι αγάπη προς τον Ιησού Χριστό και περιφρονεί τον εαυτόν του χάριν αυτής της αγάπης.
-Αγάπησε ψυχή ολόθερμα τον Ιησού Χριστό.Αυτόν να θεωρείς φίλο σου,Αυτόν,που έστω και αν όλοι σε εγκαταλείψουν,δεν θα σε αφήσει ποτέ,ούτε θα επιτρέψει να καταστραφείς.
-Αν σε κάθε σου ανάγκη επικαλείσαι τον Ιησού Χριστό,θα Τον έχεις πάντοτε κοντά σου.Αν ο Χριστός είναι μαζί σου,κανείς εχθρός δεν μπορεί να σε βλάψει.
-Να είσαι ταπεινός και ειρηνικός και ο Ιησούς Χριστός θα είναι μαζί σου
-Να είσαι ευσεβής και πράος και ο Ιησούς Χριστός θα είναι μαζί σου.
-Κάνε τον Ιησού Χριστό βασιλιά της καρδιάς σου και θα είσαι πάντα ευτυχισμένος.

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Συμφιλίωση: Η ιστορία του μικρού Ανδρέα

Συμφιλίωση: Η ιστορία του μικρού Ανδρέα

Κάποτε ήταν ένα μικρό παιδάκι που τον έλεγαν Ανδρέα.  Ο Ανδρέας ήταν ένα πολύ χαρούμενο παιδί, και οι γονείς του τον αγαπούσαν ολόψυχα.
Ο Ανδρέας μπορούσε να παίζει ελεύθερα, να τρέχει, να πηδάει, και να παίζει παντού, σε όλους τους χώρους του σπιτιού..... εκτός από ένα χώρο : το καθιστικό.
Ένας μόνο κανόνας υπήρχε στο σπίτι του Ανδρέα : «Ού παίξεις μέσα στο καθιστικό»
Ο Ανδρέας ήταν κατά βάση ένα ευχαριστημένο παιδί, όμως, περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο, είχε μέσα του την επιθυμία να παίξει μέσα στο καθιστικό.
Κάθε φορά που περνούσε από κοντά, η επιθυμία του να παίξει εκεί μέσα μεγάλωνε.  Όλο και περισσότερο, μεγάλωνε η εμμονή του να παίξει μέσα στον απαγορευμένο χώρο...


Μια μέρα, όταν απουσίαζαν οι γονείς του σε γειτονικό σπίτι, ο Ανδρέας άρπαξε την ευκαιρία!
Μπήκε μέσα στο απαγορευμένο δωμάτιο.  Έτρεξε γύρω-γύρωΠηδούσε εδώ και εκείΠεταγόταν από πολυθρόνα σε καναπέ και πίσω πάλι.  Πόσο πολύ διασκέδαζε!  Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί του απαγορευόταν τόσο απόλυτα να παίζει εκεί μέσα.  Μα, αυτό ήταν το πιό διασκεδαστικό δωμάτιο του σπιτιού τους!

Και σε μια στιγμή, συνέβη.

ΚΡΑΑΑΑΤΣ !!!

Το πανάκριβοαγαπημένο βάζο...σπασμένο.... θρύψαλα.... σκορπισμένα τα κομμάτια του στο πάτωμα....

Ο Ανδρέας σταμάτησε το παιχνίδι.  Μη ξέροντας τι να κάνει, έσπρωξε γρήγορα-γρήγορα τα θραύσματα του βάζου κάτω από τα καλύμματα της μεγάλης πολυθρόνας.

Μετά από λίγη ώρα, επέστρεψαν οι γονείς του.  Διαισθάνθηκαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά με το παιδί τους, αλλά εκείνο τους είπε πως όλα είναι εντάξει.

Δεν πέρασε πολύς καιρός, και ο Ανρέας σταμάτησε εντελώς το παιχνίδι.
Σταμάτησε να παίζει στο χωλ, στον κήπο, ακόμα και στο δωμάτιο παιχνιδιού.  Ελάττωσε και τα υπαίθρια παιχνίδια με τους φίλους του.

Σταμάτησε τελείως και το τρέξιμο, και έπεσε σε μελαγχολία. Οι ώμοι του άρχισαν να γέρνουν. Δεν χαμογελούσε πιά
Έπαψε να είναι εκείνο το χαρούμενο, ευχαριστημένο παιδί που ήταν κάποτε.

Όταν τον ρωτούσαν για την κακοκεφιά του, το μόνο που τους έλεγε ήταν: «Όλα είναι μιά χαρά».

Τα μάτια του δεν κυττούσαν πλέον προς το καθιστικό με την ίδια φλέγουσα επιθυμία, αλλά με ένα θλιμμένο και έντρομο δέος.  Εκεί, κάτω από την επίσημη πολυθρόνα του πατέρα του, ήξερε πως βρίσκονταν κρυμμένα τα θραύσματα ενός ακριβού βάζου....

Πέρασαν εβδομάδες
.  Μήνες. Η προσωπικότητα του Ανδρέα βυθιζόταν όλο και περισσότερο, κάτω από το βάρος της ενοχής....

Και τότε συνέβη
.Μια μέρα, καθώς έσερνε τα βήματά του στο χωλ του σπιτιού, είδε την μητέρα του να βγαίνει από το φρικτό εκείνο δωμάτιο. 

Τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν.

Εκείνος κατάλαβε..... Εκείνη κατάλαβε......Ωχχχχ.   Πάγωσε από τον τρόμο.

Μέχρι που είδε την μητέρα του να χαμηλώνει προς το μέρος του, και να του ανοίγει ορθάνοιχτα την αγκαλιά της ...

Και μετά συνέβη... Τα δάκρυα μετανοίας άρχισαν να κυλούν σαν ποτάμι στα μάγουλά του, και έτρεξε να χωθεί μέσα στην αγκαλιά της μητέρας του.

«Γιατί;» του είπε με παράπονο. «Γιατί δεν μου το είπες;»

Δεν χρειάστηκε να της πει περισσότερα.  Η μητέρα του είχε ήδη δει τον φόβο και την θλίψη στα μάτια του.  Και εκείνη την στιγμή, έμαθε και τον λόγο της μελαγχολίας του παιδιού της.  Αλλά εκείνη την στιγμή, γνώρισε και ο Ανδρέας για πρώτη φορά το θαύμα της συγχωρητικής αγάπης.


Μήπως και εμείς δεν κάνουμε το ίδιο; ΄Οπως λέει και ο Απόστολος Παύλος «
ό γαρ κατεργάζομαι ου γινώσκω· ου γαρ ό θέλω τούτο πράσσω, αλλ’ ό μισώ τούτο ποιώ»(Ρωμ.7:15)  (Δεν γνωρίζω αυτά που κάνω, διότι δεν κάνω αυτό που θέλω, αλλά κάνω αυτό που μισώ).

Σαν τον Αδάμ και την Εύα στην Εδέμ, που και αυτοί είχαν μόνο μία εντολή να τηρήσουν, έτσι και εμείς παραβαίνουμε τις εντολές του Θεού και προσπαθούμε να κρύψουμε τις αμαρτίες μας κάτω από τα πέπλα του σκότους.  Ζούμε με τον φόβο της ανακάλυψης. Αυτό επηρεάζει την διάθεσή μας, τις σχέσεις μας με τους γύρω μας, και την σχέση μας με τον Θεό.
Και όμως, όπως η μητέρα του Ανδρέα, έτσι και ο Θεός λαχταρά να απελευθερωθούμε από τα δεσμά της θρυμματισμένης και γεμάτης αμαρτία ζωής μας.
Και Εκείνος θα μας αγκαλιάσει το ίδιο στοργικά, όπως η αγάπη της μητέρας...  αν, φυσικά, εμείς Τον αφήναμε...

Μετάφραση Κ. Ν.
Πηγή: http://southern-orthodoxy.blogspot.com/2007/03/reconciliation-andrews-story.html