Μηνύματα φωτός

-Ευτυχισμένος αυτός που γνωρίζει,τι είναι αγάπη προς τον Ιησού Χριστό και περιφρονεί τον εαυτόν του χάριν αυτής της αγάπης.
-Αγάπησε ψυχή ολόθερμα τον Ιησού Χριστό.Αυτόν να θεωρείς φίλο σου,Αυτόν,που έστω και αν όλοι σε εγκαταλείψουν,δεν θα σε αφήσει ποτέ,ούτε θα επιτρέψει να καταστραφείς.
-Αν σε κάθε σου ανάγκη επικαλείσαι τον Ιησού Χριστό,θα Τον έχεις πάντοτε κοντά σου.Αν ο Χριστός είναι μαζί σου,κανείς εχθρός δεν μπορεί να σε βλάψει.
-Να είσαι ταπεινός και ειρηνικός και ο Ιησούς Χριστός θα είναι μαζί σου
-Να είσαι ευσεβής και πράος και ο Ιησούς Χριστός θα είναι μαζί σου.
-Κάνε τον Ιησού Χριστό βασιλιά της καρδιάς σου και θα είσαι πάντα ευτυχισμένος.

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

O Θεός Πατέρας μας…Γράφει ο π.Νεκτάριος Πόκιας



Στην Kυριακή προσευχή που είναι η πρώτη προσευχή την οποία όλοι μας από μικροί μαθαίνουμε, λέμε: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς…». Αποκαλούμε δηλαδή τον Θεό, Πατέρα μας που κατοικεί στον ουρανό. Όλοι είμαστε παιδιά Του και όλοι πρέπει να αναγνωρίζουμε την πατρότητα Του γιατί έτσι στηριζόμαστε, θωρακιζόμαστε και ωφελούμαστε.
Βέβαια πολλοί άνθρωποι αρνούνται να Τον ομολογήσουν. Άλλοι πάλι δεν θέλουν να λένε ότι είναι χριστιανοί, είτε από αδιαφορία είτε από αισθήματα κατωτερότητας που αναφύονται μέσα τους. Τέτοιοι τύποι νωθροί και νωχελικοί όπως είναι, αποφεύγουν να κάνουν οποιαδήποτε συζήτηση για τον Χριστό. Είναι αυτοί που κόπτονται υπέρ της ελευθερίας της θρησκευτικής έκφρασης και άλλων παρομοίων επιχειρημάτων, τα οποία όμως με λίγη καλή θέληση αποδεικνύονται έωλα και εύκολα καταρρίπτονται.
Μέσα από μία απλή ιστορία θα φανεί πόσο αγνώμονες μπορούμε να αποδειχθούμε πολλοί από εμάς με τα λόγια μας ή με την συμπεριφορά μας, έναντι ευεργεσιών που απολαμβάνουμε. 

Ένας φτωχός πατέρας ζώντας σε ένα μακρινό χωριό, με πολύ κόπο και μόχθο σπούδασε τον πρωτότοκο γυιό του, στην πρωτεύουσα. Προσπαθούσε παρά τις στερήσεις και τις οικονομικές δυσκολίες, να του στέλνει τακτικά χρήματα και να τον βοηθάει για να τελειώσει γρήγορα τα μαθήματα του. Ήλθε ο καιρός που το παιδί τελείωσε και έπρεπε να ορκισθεί. Αφού έμαθε την ημερομηνία που θα έπαιρνε το πτυχίο ειδοποίησε τον πατέρα του να έλθει με το άλογο από το χωριό, για να τον παραλάβει. Εκείνος χαρούμενος και υπερήφανος για την πρόοδο του γυιού του, στόλισε με λουλούδια το άλογο και ετοιμάσθηκε να πάει στην πρωτεύουσα για να παραλάβει τον πτυχιούχο κανακάρη του!
 Ο γυιός ήταν έτοιμος να ανέβει στο άλογο για να πάνε στο χωριό και ο πατέρας με δάκρυα στα μάτια ευχαριστούσε τον Θεό γιατί αξιώθηκε να δει τον γυιό του επιστήμονα. Συγκινητικές στιγμές ζούσαν και οι δύο. Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό ξεκίνησαν για το χωριό, ο πατέρας πεζοπόρος και ο γυιός καβαλάρης. Στο δρόμο που προχωρούσαν συνάντησαν ένα παλιό παιδικό φίλο συγχωριανό. Μετά από τόσα χρόνια βρέθηκαν πάλι μαζί και οι μνήμες ξαναζωντάνεψαν, ενώ η χαρά τους ήταν έκδηλη. Κάποια στιγμή ο συγχωριανός ρωτάει τον φίλο του επιστήμονα. Έχω μία απορία! Αυτός που σε κουβαλάει με το άλογο, ποιός είναι; Είναι «ο αγωγιάτης μου» του απαντά αμέσως ο καβαλάρης γυιός, εννοώντας τον πεζοπόρο πατέρα του, τον άνθρωπο που παρά την φτώχεια και την δυσκολία του προσπαθούσε νύκτα μέρα να εργάζεται σκληρά για να μη στερηθεί τίποτε ο γυιός του. Φαντάζεσθε την προσβολή του πατέρα και την απογοήτευση του! Ο καλοντυμένος γυιός, ο σπουδασμένος, ο επιστήμονας, δεν ήθελε να έχει πατέρα με ηλιοκαμμένο πρόσωπο και ροζιασμένα χέρια. Ντράπηκε να τον ομολογήσει μη τυχόν και τον παρεξηγούσαν, γι΄αυτό και τον αποκάλεσε αγωγιάτη του!
Αλήθεια πόσοι άνθρωποι κυκλοφορούν καθημερινά ανάμεσα μας οι οποίοι αν και ευεργετημένοι είτε αρνούνται, είτε φοβούνται να ομολογήσουν τον Χριστό; Δεν θέλουν να δείξουν στον περίγυρο τους ότι πιστεύουν, ότι διαβάζουν το Ευαγγέλιο, ότι έχουν σχέση με την Εκκλησία. Δεν θέλουν να τους θεωρούν οπισθοδρομικούς και καθυστερημένους. Στην πραγματικότητα όμως με τέτοιες συμπεριφορές, δείχνουν το σύμπλεγμα κατωτερότητας που τους διακατέχει.
Για τον άνθρωπο της πίστεως, ο Θεός είναι Αυτός που προστατεύει, που αγαπάει, που φυλάει. Είναι Αυτός που θυσιάστηκε για εμάς όλους τους αμαρτωλούς. Είναι Αυτός που πρέπει να Τον ευχαριστούμε και να Τον δοξολογούμε κάθε στιγμή της ζωής μας για όλες τις φανερές αλλά και για όλες τις αφανείς ευεργεσίες που τόσο πλουσιοπάροχα δίνει σε όλους μας. Είναι Αυτός που πρέπει να Τον ομολογούμε χωρίς φόβο και πάθος, γιατί σ΄Αυτόν ανήκει η δόξα η τιμή και η προσκύνησις εις τους αιώνες των αιώνων. 
Εμείς θα εξακολουθούμε να Τον απαρνιόμαστε;

ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΝΩΜΗ  20-10-2014